Op jacht naar Italiaanse monstermeervallen

PETER HUTTING – Na zich afgelopen jaren te hebben gericht op het meervalvissen op de Ebro ging Peter Hutting een nieuwe uitdaging aan: op jacht naar het grootste monster van de Po. De rivier in Noord-Italië waar zoveel giganten worden gevangen Een inkijkje in het pionieren op (voor hem nog) onbekend, maar legendarisch water.

 Na mijn diverse avontuurlijke tripjes op de Ebro met de bellyboot in Spanje werd het tijd voor een nieuwe uitdaging. Ik hoefde gelukkig niet lang na te denken waar ik naar toe zou willen gaan want de machtige Po, waar ik bizarre video’s van had gezien met monstermeervallen, stond echt bovenaan mijn lijstje. Dus ik ging me erin verdiepen en informeerde bij enkele bekende Po-vissers of het mogelijk was om de Po te bevissen vanuit de bellyboot. Maar het was me snel duidelijk: niemand liet iets los, of ze reageerden helemaal niet. En als ik al iets terugkreeg, was het: ‘no, too dangerous’. De harde stroming zou veel te gevaarlijk zijn.

Een snelle rubberboot om snel op de stekken te komen, en een bellyboot met alles erop en eraan.

Dus bij nader inzien besloot ik maar naar iets anders te gaan zoeken. Zo kwam ik in mijn vriendenlijst een oude kennis tegen die in Italië woont en die ik nog kende van mijn tijd toen ik nog op karper viste. Ik vroeg hem naar andere wateren in Italië waar grote meerval moest zitten. Hij wist mij wat wateren te noemen die ik via Google Earth ging bekijken en kijken of ik er wat informatie over kon vinden. Mijn interesse was gevallen op Lago di Varese. Het meer met een oppervlakte van 14,9 km² ligt 290 meter boven zeeniveau, met veel bodemverloop en een maximale diepte van 29 meter, dus alles leek perfect. Ik stelde dit meer voor aan mijn visvrienden Paul en Danny en we waren het al snel eens met elkaar: op naar Italië!

Lago di Varese; helaas geen grote meerval daar.

PRACHTIG, MAAR…

Eenmaal aangekomen bij de B&B waar wij die week in september zullen verblijven kijken we onze ogen uit. Vanaf het terras kijken we zo op het gigantische meer uit. Wat is het prachtig, en onze handen jeuken om aan de slag te gaan! Maar hoe zeer we ook zin hebben om te beginnen met vissen, besluiten we toch te wachten tot de volgende dag.

Na een slechte nachtrust is het eindelijk zo ver; de bellyboten gaan te water. Met onze vertrouwde shads van 22 cm verspreiden we ons over het water en speuren met onze Livescopes het water af naar grote meervallen. Maar na enkele uren varen, hebben we nog geen enkele meerval boven de 150 cm gezien. Maar we geven niet op, het meer is zo groot, dus moeten ze ergens zijn.

We verkassen naar een ander gedeelte, maar ook op dat gedeelte komen we geen grote vissen tegen en dus begint de twijfel toe te slaan: wat verstaat mijn informatiebron onder groot? Ik bel hem nog maar een keer op. Blijkbaar vindt hij een meerval van 150 cm een serieuze vis… Maar ja, daar zijn wij niet voor naar Italië gereden, want die kan ik ook in Nederland vangen. We hebben het nog een dag op verschillende plekken geprobeerd maar helaas was er geen enkele grote meerval te zien.

PLAN B EN C…

Tijd voor plan B. De Ticino rivier ligt niet ver van Varese, dus de benodigde vergunningen worden daarvoor gehaald, en we gaan daar aan de slag. Maar daar komen we helemaal niks tegen. Geen enkele meerval. Dus ja, daar staan we dan met vier man sterk ons af te vragen wat nu te doen? Ik stel voor om toch naar de Po gaan. Niet geschoten is altijd mis. We hebben niks te verliezen en desnoods rijden we anders wel door naar Spanje. Maar ja; dat is wel weer een rit van twaalf uur, terwijl de Po maar twee uurtjes rijden van ons vandaan is. Danny kent iemand die aan de Po een meervalkamp heeft, en we vragen of we daar terecht kunnen. Dat was gelukkig geen probleem, dus uitchecken bij de B&B en volgas richting Cremona.

Zoeken naar stekken…

Daar aangekomen maken we een praatje we met Johan, de eigenaar van het kamp. Hij legt ons de regels uit waar je wel en niet mag vissen. Ook regelt hij de vergunningen voor ons, en we kunnen bij hem een grote boot huren met een 40 pk motor. Zo kunnen we stroomopwaarts varen en daar zoeken naar wat goede stekken die wij kunnen gaan bevissen met de bellyboat.

Dezelfde dag nog gaan we vlak voor het camp het water op met onze bellyboten. We zitten nog geen twintig minuten op als we een behoorlijk aanzwellend, hard motorgeluid horen. Opeens zien we waar dat geluid vandaan komt; een F1 powerboat vliegt op volle snelheid recht op ons af! Blijkbaar trainen ze er op dat stuk rivier mee, dus volgas met onze elektromotor (3 km /u) maken we dat we uit zijn baan komen.

Zo dat was al ons eerste schrikmomentje op de Po… Maar tijdens het uitwijken voor het racemonster zag ik wel op mijn dieptemeter opeens een goede vis wegschieten. Het spel is begonnen! En het duurt dan ook niet lang, of ik kan het verlossende woord roepen: “hangen!” Eindelijk ben ik mijn eerste serieuze vis in Italië aan het drillen! En jeetje, wat een heerlijk gevecht is dat! Na een stevige dril van dik twintig minuten geeft de vis zich gewonnen. De eerste lange spierbundel uit de Po is een feit: 237 centimeter. Een hoopgevend begin.

De eerste vis van de Po was gelijk een 2.37!

Die dag vangen we nog een paar mooie meervallen en we gaan met een goed gevoel terug naar het kamp. Daar aangekomen kan Johan onze vangsten maar moeilijk geloven, dat had hij niet verwacht. Die gekke Hollanders met hun ‘wij vissen alleen vissen boven de twee meter aan’, dat wilde hij wel eens zien gebeuren. Maar na drie dagen vraagt hij ons met een lachende blik niet meer hoe groot ze waren, maar alleen nog de aantallen, en of er een albino of mandarijn tussen zat.

In die drie dagen hebben we flink veel gevaren en hele stukken rivier verkend. Drie dagen zoeken is echter niets op een rivier die 652 kilometer lang is, maar we hadden heel veel informatie opgeslagen en onze schatkaart was gemaakt voor de tweede trip die we snel zouden gaan maken.

Die gekke Hollanders met hun ‘wij vissen alleen vissen boven de twee meter aan’…

HOE DAN?

Terug in Nederland aangekomen krijg ik de Po maar niet uit mijn hoofd, en het duurt nog geen week voordat ik weer op weg ben naar Italië voor vier dagen. Dit keer met Frank, Danny en Paul. Twee boten worden gehuurd, en we gaan terug naar onze stekken die we hadden opgeslagen. Er wordt zo fanatiek door gevist dat we zelfs vergeten te slapen. Slapen doen we wel als we weer in Nederland zijn, we willen dit keer een echt Po-monster vangen van boven de 2,5 meter. We vangen allemaal vis, maar de 250 cm+ komt er niet uit. Dus je voelt het al aankomen: twee weken later sta ik voor de derde keer aan de oevers van de Po! Voor twee dagen vissen rijd ik samen met Frank de 11,5 uur weer richting de Po en daar aangekomen gaan we direct weer aan de slag.

Zoeken naar een groot signaal…

Ik weet die eerste dag diverse 2m+ vissen te vangen, maar dan verschijnt een echte monstermeerval op het scherm, liefst drie blokjes geeft mijn dieptemeter aan. Elke blokje staat voor een meter, dus dit is een vis die richting de drie meter zou gaan gaan, maar ik trek er altijd 10 à 20 centimeter vanaf. Met trillende handen vis ik het monster aan, mijn hart slaat in mijn keel als ik de vis zie stijgen. Hangen! Wat volgt is een gevecht om nooit te vergeten. Echt vol het gewicht erin en letterlijk geen beweging in te krijgen. Ik moet gewoon doen wat de vis wil.

Maar na vijftien minuten slaat het noodlot toe; opeens zit de slip van de reel vast en dus kan de vis geen lijn meer nemen. Ik weet niet wat mij overkomt, maar ineens; pats, lijnbreuk. Mijn lijn heeft zich vast gesneden in de spoel van de reel. Nooit heb ik lijnbreuk en juist bij deze vis gebeurt mij dit. ‘Hoe dan?’ denk ik. Ik moet naar de kant. Ik zit er even helemaal doorheen. Ik bedenk dat de enorme vis met een shad en lijn in zijn bek rondzwemt. Dat vind ik al erg genoeg, maar dit kon wellicht ook nog eens een nieuw wereldrecord zijn geweest.

Ik heb die dag niet meer gevist, en ben op tijd gaan slapen. De dag erna besluit ik toch weer te gaan vissen, maar eigenlijk met tegenzin. Het gevoel en de gedachten van die verspeelde gigant krijg ik niet uit mijn hoofd. Maar ja, je bent met ze tweeën daar, dus maak je het ook af. We besluiten die dag niet ver weg te gaan.

We zitten denk ik net een kwartier op het water als ik op het scherm een grote vis zie en het duurt niet lang voordat ik weer aan het drillen ben. Na een minuut of twintig komt de vis langzaam omhoog, en wat ik dan zie bezorgt mij een hartslag van 200! Spierwit is de eerste kleur die ik zie, een zeldzame mandarijn-meerval van 206 centimeter. Ik kan mijn geluk niet op, in één klap ben ik de mega-vis van gisteren vergeten, want zo’n parel ga ik waarschijnlijk nooit meer vangen!

De vangst van mijn leven! Een tweemeterplus mandarijn-meerval.

OP PAD MET YURI GRISENDI

Ik had deze vis ooit eerder gezien in een video van de bekende meervalvisser Yuri Grisendi. En nu heb ik had zelf in mijn armen! Vol trots rijd ik terug richting Nederland. En de vis? Die heb ik uiteraard gedeeld op de socials. Het was Yuri blijkbaar opgevallen dat ik de mandarijn had gevangen, en natuurlijk ook de andere vissen van die trip, want hij nam contact met mij op om eens samen te gaan vissen. Ik antwoordde: ‘too dangerous’, met een smiley erbij. Maar ik vond het wel leuk dat hij mij dat vroeg, want Yuri was wel iemand waar ik tegen opkeek toen ik begon met te vissen op meerval. Ik had al zijn video’s gezien en volgde hem. En nu vraagt hij mij om samen te vissen, prachtig!

De volgende trip met Paul en Danny naar de Po spreek ik een dag af met Yuri. Hij staat zenuwachtig te wachten bij de trailerhelling waar wij hem oppikken. We maken kennis, en hij geeft aan dat het voor hem net is alsof hij weer voor het eerst naar school gaat, want dit wordt zijn eerste keer in een bellyboat. We vangen samen wat mooie vissen en ik geef hem nog wat tips over hoe en wat. Aan het einde van de dag nodigt Yuri me uit voor een barbecue. Er zouden nog meer Po-vissers zijn, en Danny en Paul waren toch weer terug richting Nederland, dus waarom niet?

Tijdens de barbecue krijg ik veel informatie over de Po en er worden gelijk weer nieuwe plannen gesmeed. En ja hoor, een week later rijd ik weer richting Italië, met Frank dit keer, want alleen naar Italië rijden doe ik nooit meer. Wat is dat een lange rit zeg. Maar ik had het ervoor over. Ik had een vis gezien op een bepaald stuk van de rivier, die ik maar niet kreeg gevangen. Maar ik weet dat de vis daar zat, dus de jacht was weer geopend naar het Po-monster.

Op pad met Yuri Grisendi. Wat keek ik tegen deze man op toen ik begon met meervalvissen!

De omstandigheden zijn deze trip heel zwaar: enorm veel drijfvuil, de stroming was eigenlijk niet meer te doen en het is nu nog gevaarlijker dan ooit. Complete bomen komen voorbijgedreven en de eerste dag weet ik geen enkele vis te strikken. Dag twee ga ik in met een gevoel van twijfel of het allemaal wel zal gaan lukken. Maar na een hele dag worstelen met wier in mijn motor, kom ik opeens de vis tegen die ik daar eerder heb gezien. Het duurt niet lang voor ik “jackpot!” over het water schreeuw en roep meteen Frank om me te komen helpen, want dit gaat mij niet alleen lukken in deze stroming.

De vis is gigantisch en zo sterk! De vis gaat vol met de stroming mee en elke spier in mijn lichaam voel ik compleet verzuren. Uiteindelijk geeft de vis na ruim een half uur touwtrekken gewonnen en ik kan mijn ogen niet geloven als het monster boven water komt! Eenmaal op de kant meten we de vis tot drie keer, maar het bizarre getal blijf staan: deze gigant meet 268 centimeter, dus mijn pr van 261 centimeter, dat ik eerder dit jaar in Spanje heb gevangen, is met 7 cm verbeterd. Deze vis is ook meteen een nieuw kamprecord.

Uiteindelijk heb ik haar vernoemd naar mijn vrouw, want zonder haar steun kan ik mijn hobby niet op deze extreme manier uitvoeren. Uiteraard wordt deze recordvangst die avonduitgebreid gevierd in het kamp, en kan ik met een heerlijk gevoel het Italiaanse avontuur afsluiten.

 

 

 

 

Na zoveel pogingen, een verspeeld monster, dan eindelijk de beloning!

DE DOOD OF DE GLADIOLEN

Nu ik dit verhaal heb zitten typen, en ik terugdenk aan dit avontuur vorig jaar september, denk ik eigenlijk dat we knettergek waren. Hoeveel risico hebben we wel niet gelopen? Ik zal een paar dingen opnoemen: Paul was bijna zijn oog kwijt. Het scheelde nog geen centimeter, dan was de tak er doorheen geboord tijdens het aanmeren.

Of wat te denken van een vollopende rubberboot waar ik me mee verplaatste midden in de nacht, omdat ik over een boom heen was gevaren en de scherpe takken mijn bodem open sneden? Of een buitenboordmotor die warmliep en dus uitviel midden op de Po. Bellyboten plakken die lek gingen door uitstekende takken. En dan nog de capriolen die we uithaalden om überhaupt te water te kunnen. Ook het spontaan naar Italië gaan pakte anders uit: eenmaal aangekomen op het kamp in Italië, bleek dat daar het wereldkampioenschap F1 powerboat drie dagen lang werd gehouden.

Het kampioenschap powerboat op je stekken; slechte timing!

Dus we konden pas na 18:00 uur het water op. Dat was wel een tegenvaller. Maar we kregen van de organisatie een speciale pas, zodat we wel de race konden bekijken en ook de paddock konden bezoeken, wat overigens best wel indrukwekkend was. Daar liepen we rond in ons waadpak vol slijm tussen de rijke sjeiks, haha! Maar ja; het heeft geloond voor ons. Iedereen heeft zijn pr verbeterd en we hebben heel veel mooie vissen kunnen vangen. Onvergetelijke avonturen! Ook dit is het weer een groen vinkje op mijn bucketlist. Inmiddels heb ik mijn pr weer verbroken, dit keer weer in Spanje.

Daar wist ik een Ebro-monster te vangen van 270 cm! Het lijkt wel een droom waar ik in leef op het moment. Een droom die maar niet stopt want mijn volgende uitdaging zal pionieren zijn op de Rhône in Frankrijk. Nieuw water, nieuwe kansen, dus het spel begint weer van vooraf aan.

 

|> DIT ARTIKEL VERSCHEEN EERDER IN BEET MAGAZINE

 

Reacties

  • Er zijn nog geen reacties.
  • Reactie toevoegen

    Vanaf NU niets meer Missen?

    De Mooiste Bestemmingen & Winacties Direct in je Mailbox!
    Inschrijven
    close-link