Spaanse Turbobarbeel

PIETER BEELEN – Spanje kent maar liefst negen soorten barbelen. Als soortenjager én barbeel liefhebber probeer ik die allemaal te vangen. De Bocagei barbeel (Luciobarbus bocagei) stond nog op het verlanglijstje. Deze vis zit net als de Comizo barbeel in de familie der snoekbarbelen. Samen met Marco Kraal reisde ik begin februari af naar Toledo om te proberen deze krachtpatsers aan de schubben te komen.

Tekst: Pieter Beelen, foto’s: Pieter Beelen & Marco Kraal

Barbelen zijn veruit mijn lievelingsvissen. Sterke slanke vissen die graag in stromend water zwemmen. Mooier wordt het niet. Toen ik mijn collega en VisTV presentator Marco Kraal over mijn plan vertelde riep hij gelijk dat hij mee wilde. “Perfect, maar dan gaan we meteen boeken”, reageerde ik.

Ik heb al jaren contact met een Spaanse barbeelgids genaamd Juan David Herrero. Juan nodigde me al een aantal keren uit om op de Bocagei barbeel te vissen, maar door de covid-pandemie lukte dit niet. Marco heeft al eerder met Juan gevist op de befaamde Comizo barbeel en had meteen een warme klik met Juan.

Ik boek de tickets naar Madrid, de hotelovernachting en de treinkaartjes naar Toledo. De voorpret is duidelijk begonnen en we hebben er allebei ontzettend veel zin in. Alleen al het feit dat we focussen op slechts één soort geeft mij als soortenjager een fijn gevoel. Niet teveel targets geeft rust en je hoeft na een vangst van een soort niet meteen door naar een volgende soort. Juan kent de rivier de Taag als zijn broekzak en wil ons drie dagen gidsen. Enkel op de dag van aankomst kan hij er niet bij zijn, maar hij verstopt drie liter maden voor ons in de bosjes en stuurt een appje met de locatie van de stek.

Heerlijk ontspannen een weekje lchillen in februari in goed gezelschap.

VANGDRANG

Na slechts twee uurtjes vliegen komen we aan in Madrid, nemen de bus naar het treinstation en van daar stappen we aan boord van een luxe trein die ons met meer dan 200 km per uur in 30 minuten naar Toledo brengt. Alles loopt gesmeerd en ondanks onze korte nacht genieten we volop van het Spaanse landschap en het vooruitzicht van wat ons nog te wachten staat.

De vangdrang is hoog en snel maken we in het hotel een barbeeluitrusting klaar en haasten ons vervolgens naar de stek die slechts 200 meter verderop ligt. Ai! Daar zit al een Spanjaard te vissen. Dit is duidelijk een populaire stek. De Spanjaard begint meteen een sterke vis te drillen en zegt rustig “barbo”. Nu beginnen we bijna te schuimbekken van het enthousiasme en zijn we niet meer te houden. Ik feliciteer hem met zijn mooie barbeel en bewonder kort de prachtige vis. Voor de vanger is het allemaal niet zo speciaal en lijkt het de normaalste zaak van de wereld dat hij een Bocagei barbeel vangt.

Ik zoek driftig tussen de bosjes naar de maden terwijl onze Spaanse collega barbeel nummer twee al op de mat heeft. Uiteindelijk vind ik de zak met maden en besluiten we de stek ernaast te nemen. Op het oog iets minder mooi door wat minder spectaculaire stroomnaden, maar wellicht zitten ze hier ook.

Lekker rommelen aan de waterkant en wachten tot de zon hoger komt en het wat opwarmt.

“JE HEBT BEET!”

Het optuigen van de hengels is een grote komedie. Marco komt er achter dat zijn molens niet op zijn hengels passen en na wat onsuccesvol gepruts met kabelbinders begint hij zijn molenvoetjes te schillen met een aardappelmesje. “Leuk voor VisTV, hoe schil je een molen”, roep ik naar hem. Ik ben niet veel handiger bezig en sla met het doorhalen van de lijn in alle haast het startoog over en mag weer opnieuw beginnen.

We kijken elkaar aan en beginnen te lachen. Vangdrang, adrenaline en een korte nachtrust zijn geen goede combinatie. Dan vangt onze Spanjaard barbeel nummer drie en we gaan vlot verder met optuigen. Mijn eerst worp vindt precies een obstakel met lijnbreuk als gevolg. Weer opnieuw beginnen, shit. Snel prop ik de 80 grams madenkorf vol, prik vier maden op de haak en gooi nu precies op de stroomnaad waar ik de barbeel verwacht.

Ik krijg niet eens de kans om de tweede hengel op te tuigen. Marco roept “ Je hebt beet!”. De beetmelder stond nog niet aan, maar de top staat te stuiteren en de vis neemt lijn van de baitrunner. Zenuwachtig dril ik mijn eerste vis totdat ik zie dat het om een karpertje gaat. Shit, geen barbeel. Soort nummer 927 laat dus nog even op zich wachten. De tweede run volgt vlug, maar deze zwemt zich vast in een obstakel en lost de haak.

Hengel laag, dan komt de vis omhoog… weg van de obstakels.

BIZAR STERK

Marco heeft inmiddels ook een hengel in liggen en krijgt vrijwel direct een volle fluiter. Beheerst drilt hij de sterke tegenstander en ik kan zijn eerste Bocagei barbeel scheppen. Een mooie grijze vis van 56 cm met wat grotere schubben dan onze ‘Nederlandse’ barbeel. Marco is net zo blij als in VisTV en ik maak vlug wat mooie platen.

Als Marco de vis loslaat kijkt hij helemaal verliefd de vis na. Dan neemt hij even rust, zet zijn stoel in de zon en laat zijn bleke huid opwarmen door de steeds sterker wordende Spaanse zon. Hij staat zijn hengel aan mij af om zo mijn kans op barbeel te vergroten. Dit aardige gebaar neem ik met twee handen aan en geeft mij wat meer rust in mijn hoofd. Een voorzichtige beet levert mij een giebel op. Lekker is dat, iedereen vangt barbeel ik verspeel een vis en vang de gewone soorten. “Rustig aan”, zeg ik tegen mezelf, “die van jou komt zo want er wordt nu volop gevangen.” Dan volgt een gierende run.

Als ik de hengel oppak zwemt de vis net zo hard door de slip richting de waterval waar onze Spaanse buurman vist. Ik durf hem ondanks de 30/00 nylon niet te blokken en ook deze vis zwemt zich muurvast in een obstakel. Er is geen beweging in te krijgen en de wanhoop slaat toe. Dan voel ik ineens lichte tikken van de vis die er kennelijk nog aan zit, maar ik krijg hem niet uit het obstakel. Opgeven wil ik nog niet en spring op een hoge rots waar ik van links, rechts en van boven spanning op de lijn zet, maar niets helpt. Dan maar flink wat lijn geven en hopen dat de vis zichzelf loszwemt.

Mijn eerste Bocagei barbeel, soort nummer 927.

Van achter mij hoor ik weinig hoopgevende Spaanse woorden, maar dan zie ik de lijn weer strak lopen en heb ik weer contact met de vis die nog maar een beetje kracht over heeft. Marco weet hem snel te landen. Yes, mijn eerste Bocagei! Marco feliciteert mij met soort nummer 927. We zijn allebei verbaasd dat deze vis ook slechts 56 cm meet ondanks zijn bizarre kracht. Ik had in eerst instantie het gevoel dat ik er een 70-er of 80-er aan had. Ik houd de barbeel nog even vast voordat ik hem uit mijn handen laat zwemmen en neem even de tijd om dit bijzondere beest te bekijken. Ik bestudeer de verschillen met onze Barbus barbus en besef dat ik deze gave soort nu echt heb gevangen. Dan zwemt hij met sierlijke slagen van zijn staart terug de Taag in.

Brede rug…

PAAIPUKKELS

We staan even stil bij de hectische start. Alles lijkt in een flits voorbij te zijn gegaan en we moeten het even laten bezinken en evalueren om te beseffen wat er allemaal is gebeurd. Daarna gaan we vrolijk verder. Als we meer maden brengen krijgen we ook meer beet en nu is het enkel nog barbeel wat de klok slaat. De temperatuur is opgelopen tot 16 graden en de krachtige zon zorgt ervoor dat we in ons T-shirt kunnen vissen. Heel aangenaam voor februari! De mannetjes zijn te herkennen aan beginnende paaipukkels op de bovenlip en zijn opvallend sterker dan de vrouwtjes.

Sommige vissen zijn grijs van kleur terwijl andere meer (goud)bruin zijn. Van Marco krijg ik de tip de hengel laag te houden bij het drillen zodat de vis naar boven komt en minder snel in de obstakels duikt. Ook al is dit geheel tegenstrijdig met mijn gevoel, toch merk ik dat dit werkt en de drils verlopen veel soepeler.

De mannetjes hebben al paaipukkels op de kop en zijn bizar sterk.

Tegen het eind van de dag besluit ik ver naar rechts stroomafwaarts te vissen en haak daar slag op slag barbeel. We eindigen de dag met 14 barbelen in slechts vijf uurtjes vissen. De grootste van de dag meet 66,6 cm bij 2,5 kg. De trip is eigenlijk al helemaal geslaagd en alles wat nog gaat komen is een vette bonus. Even opfrissen in het hotel en dan lopen we Toledo in richting de imposante kathedraal op zoek naar een typisch Spaans diner plus een biertje om het succes te vieren.

Ongelooflijk hoe sterk zo’n vis is!

SNOEIHARDE AANBETEN

De volgende dag hebben we extra vroeg met Juan afgesproken zodat we zeker de beoogde stek hebben. Als we in het donker aankomen is de stek inderdaad vrij. Het is steenkoud en het vriest flink. Juan is een echte gastheer en zet een straffe bak koffie die Marco luidruchtig opslobbert. Marco vist vandaag tegen de waterval waar volgens Juan de grootste barbelen zwemmen. Daar vissen is niet geheel zonder risico vanwege de vele obstakels.

In het eerste ochtendlicht vang ik mijn eerste barbeel en Marco krijgt twee snoeiharde runs die beide eindigen in de obstakels. Bij de derde run valt zijn rodpod om en breekt hij een van zijn geliefde barbeelhengels. “Ach, het is maar materiaal”, reageert hij kalm. Marco is wel klaar met het verspelen van vis en materiaal en schuift op naar rechts, weg van de waterval.

Ik heb deze ochtend al een aantal barbelen gevangen, maar nu valt het stil dus probeer ik de waterval. Wel monteer ik de korf aan een breeklijn met het idee dat ik bij vastzitten de korf verlies, maar de vis wel kan landen. Het loopt redelijk, maar een kabel die in het water loopt zorgt ervoor dat de barbelen zich tijdens de dril nog steeds vast zwemmen. Door direct lijn te geven zwemmen ze meestal los, maar echt prettig vist het niet.

Marco drilt een vis bij de waterval vandaan.

Ik vang meerdere barbelen en wat karpers. Kneiters zitten er niet tussen, maar we mogen niet klagen. Ook Marco vangt een paar mooie barbelen en dan steekt Juan de BBQ aan. Als de kip en de lamskoteletjes erop liggen en Marco hier lucht van krijgt brult hij wat superlatieven en vergeet direct zijn pech van deze ochtend. De temperatuur is inmiddels weer opgelopen tot 16 graden en als goden in Spanje genieten we van het eten. Tussendoor moet ik regelmatig een barbeel drillen. Marco is wijzer en heeft zijn hengels er even uitgedraaid. Wijsheid komt met de jaren zullen we maar zeggen. “Vroeger was ik net zo Pieter”, zegt Marco en laat mij lekker mijn ding doen.

Na de lunch verlaat ik de watervalstek en schuif nog verder naar rechts op de stek die gister aan het eind van de middag zo goed liep. Ook nu geeft deze stek weer veel barbelen tot 2,5 kg. Omdat de maden vandaag hard gaan, plakken we ze met madenplak. Gister leerde ik drillen met de hengel omlaag en nu leer ik hoe je maden moet plakken. De maden blijven nu langer in de korf en ook halfvolle korven gaan niet meteen leeg. We kunnen de korf dus wat langer laten liggen en doen langer met de voorraad maden. Met 18 barbelen, 6 karpers en een giebel is het wederom een topdag.

Simpel maar effectief.

ONGEWENSTE KARPER

Op de derde dag doen we rustig aan en ontbijten bij het hotel. Daarna lopen we op ons gemak naar de stek, maar zien dat er overal al lokale vissers zitten. We waren even vergeten dat het weekend is. Wel leuk om te zien dat het vissen hier zo populair is. We lopen stroomafwaarts totdat we een mooie stek vinden achter een andere waterval. Juan zegt dat dit als het ware een ander ‘stuwstuk’ is met een eigen populatie barbelen. Ze zitten er volgens Juan zeker, maar wel minder dan op het andere stuk.

Al snel merken we dat de bodem hier veel schoner is. Dat is wel zo fijn want we zijn de eerste twee dagen al redelijk wat korven kwijtgeraakt. We krijgen hier inderdaad minder beet, maar het zijn wel hele mooie dikke exemplaren. Ik vang na een spectaculaire dril een Bocagei van 3.05 kg bij 66 cm. Juan bevestigt dat een barbeel van drie kilo al een hele beste is voor op de Taag. Even later showt een lokale visser een vangstfoto van een barbeel van 7,4 kg. De grootste Bocagei barbeel ooit gevangen (door een beroepsvisser) woog maar liefst 12 kilo!

Ze zijn veel sterker dan de barbeel die wij in Nederland vangen, maar schijnen in de zomer nog veel sterker te zijn omdat het water dan warmer is. We kunnen ons nauwelijks voorstellen wat voor drils dat op zal leveren. “De visserij in de zomer is totaal anders”, licht Juan toe. “Je vist dan driftend met strengen wier omdat al het bodemaas meteen opgegeten wordt door dwergmeervalletjes. Die zijn nu in de winter gelukkig passief.

Ook vangen we vandaag flink wat karpers en zodra die op de stek arriveren vangen we geen barbeel meer. “Barbeel en karper gaan niet goed samen”, aldus Juan. Als je lokvoer in de korf stopt nemen de karpers de stek over en is de kans groot dat je heel de dag geen barbeel meer ziet. We vissen vandaag weer in de dubbele cijfers wat barbeel betreft. ’s Avonds trakteren we Juan in een lokaal restaurant op een diner met heel veel lekker vlees.

Marco en Juan; goed gezelschap!

GOED GEZELSCHAP

De volgende ochtend worden we met buikpijn wakker en kijken we elkaar ietwat beteuterd aan. “Dat vlees is hier veel te lekker”, zegt Marco. We vissen vandaag op dezelfde stek als gisteren. De start is moeizaam, maar richting de middag begint het goed te lopen. Marco is helemaal in zijn element en drilt vakkundig een barbeel onder de waterval als Juan “mooie viz!” roept. Dit is een perfecte afsluiter want het is al 13:00 uur en we moeten ons vliegtuig nog halen. We bedanken Juan hartelijk voor al zijn hulp en weten allebei al dat dit zeker niet ons laatste barbeelavontuur met Juan is geweest. We kijken terug op een superleuke en succesvolle trip met in totaal van 67 barbelen, goed gezelschap en heerlijk eten.

Op de terugweg in het vliegtuig denk ik aan de stelling: ‘Als je iemand echt wil leren kennen moet je met hem gaan vissen”. Die vlieger ging zeker ook op tussen Marco en mij. Het respect en de waardering voor hem is door de vele goede gesprekken en gave ervaringen alleen maar toegenomen.

Juan heeft een eigen website: www.anglersexpeditions.com waar zijn contactgegevens te vinden zijn.

 

|> DIT ARTIKEL VERSCHEEN EERDER IN BEET MAGAZINE

 

Reacties

  • Er zijn nog geen reacties.
  • Reactie toevoegen

    Vanaf NU niets meer Missen?

    De Mooiste Bestemmingen & Winacties Direct in je Mailbox!
    Inschrijven
    close-link